PINAGMALUPITAN NG BILYONARYO ANG KANYANG BAGONG KATULONG—PERO NANG MAKITA NIYA ANG PEKLAT SA BRASO NITO, NAPALUHOD SIYA NANG MAREALIZE NIYANG ITO PALA ANG ANAK NIYANG 15 YEARS NANG NAWAWALA, AT ANG ASAWA NIYA ANG DAHILAN NG LAHAT!
Si Don Eduardo ay kilalang pinakamayamang negosyante sa lungsod, pero kilala rin siyang masungit at malungkot. Labinlimang taon na ang nakararaan, nawala ang kanyang kaisa-isang anak na babae na si Angelica habang naglalaro sa parke.
Ang sabi ng kanyang asawang si Miranda (pangalawang asawa ni Eduardo at stepmother ni Angelica), na-kidnap daw ang bata at posibleng pinatay na ng mga sindikato.
Simula noon, naging bato ang puso ni Eduardo.
Isang araw, may bagong pasok na katulong sa mansyon. Ang pangalan niya ay Mia. Si Mia ay 20 anyos, lumaki sa hirap, at galing sa ampunan. Tahimik siya at masipag, pero laging mainit ang dugo sa kanya ni Miranda.
“Ang tanga-tanga mo!” sigaw ni Miranda nang matapon ni Mia ang tsaa. “Wala kang kwenta! Hampaslupa!”
Laging nakikita ni Eduardo na inaapi ni Miranda si Mia, pero hindi siya umiimik. Para sa kanya, katulong lang si Mia.
Isang gabi, inatake ng matinding asthma si Don Eduardo sa kanyang library. Wala siyang dalang inhaler. Hindi siya makahinga. Bumagsak siya sa sahig.
“T-Tulong…” bulong ni Eduardo.
Walang nakarinig sa kanya kundi si Mia na naglilinis sa labas ng pinto.
Dali-daling pumasok si Mia. Nang makita niyang nangingisay ang amo, hindi siya nataranta. Mabilis siyang kumuha ng mainit na tubig at eucalyptus oil, at minasahe ang likod ni Eduardo sa isang partikular na paraan—isang technique na tanging ang yumaong unang asawa lang ni Eduardo ang gumagawa sa kanya noon.
Habang hinihimas ni Mia ang likod ni Eduardo para pakalmahin ito, kusa siyang napakanta ng isang himig.
“Tulog na… mahal ko… bituin sa langit…”
Natigilan si Eduardo. Bumalik ang hininga niya, hindi dahil sa masahe, kundi sa gulat.
Ang kantang iyon… iyon ang lullaby na kinakanta niya sa nawawala niyang anak na si Angelica. At ang paraan ng pagmasahe… itinuro iyon ng namayapa niyang asawa sa anak nila noong bata pa ito.
Hinawakan ni Eduardo ang braso ni Mia para tignan siya.
Sa paghila niya, tumaas ang manggas ng uniporme ni Mia.
Tumambad sa kanya ang isang peklat na hugis-krus sa kanang siko.
Nanlaki ang mata ni Eduardo. Nanginginig ang buong katawan niya. Naalala niya noong 5 years old si Angelica, nahulog ito sa bike at nagkaroon ng hugis-krus na sugat sa siko.
“S-Saan mo nakuha ang peklat na ‘yan?” nanginginig na tanong ni Eduardo.
Nagulat si Mia. “Ah, ito po Sir? Sabi po ng mga madre sa ampunan, meron na po ako nito noong iniwan ako sa gate nila 15 years ago.”
“Iniwan?”
“Opo. Ang sabi daw po ng naghatid sa akin… inutos daw po ng ‘Madrasta’ ko na iligaw ako dahil sagabal daw ako sa yaman ng tatay ko.”
Parang sinabugan ng bomba ang utak ni Don Eduardo.
Sa sandaling iyon, pumasok si Miranda sa library.
“Eduardo? Anong nangyayari dito? Bakit hawak mo ang dumi na ‘yan?” mataray na tanong ni Miranda.
Dahan-dahang tumayo si Eduardo. Ang gulat sa mukha niya ay napalitan ng nakakatakot na galit.
Hinarap niya si Miranda habang hawak ang kamay ni Mia.
“Miranda,” malamig na tawag ni Eduardo. “Naalala mo ba noong sinabi mong na-kidnap si Angelica?”
“O-Oo naman! Bakit mo tinatanong ‘yan?” kinabahan si Miranda.
“Nagsinungaling ka,” sigaw ni Eduardo. “Binayaran mo ang driver para itapon ang anak ko sa ampunan! Sinabi mong patay na siya para solohin mo ang mana ko!”
“H-Hindi totoo ‘yan! Baliw ka na!” sigaw ni Miranda. Tumingin siya kay Mia at namutla. “Sino ang babaeng ‘yan?! Layas!”
“Hindi siya aalis,” mariing sabi ni Eduardo. “Dahil siya ang may-ari ng bahay na ito. Siya si Angelica.”
Napaluhod si Mia. “Sir? Kayo po ang… Tatay ko?”
Niyakap ni Eduardo si Mia nang mahigpit. “Patawarin mo ako, anak. Nandito na si Papa.”
Humarap si Eduardo kay Miranda.
“Get out,” utos ni Eduardo. “Lumayas ka sa pamamahay ko. At sisiguraduhin kong sa kulungan ang bagsak mo dahil sa kidnapping at fraud. Wala kang makukuhang kahit singko mula sa akin.”
Hinila ng mga guard si Miranda palabas habang nagpupumiglas at sumisigaw.
Sa wakas, matapos ang 15 taon, nawala ang lungkot sa mga mata ni Don Eduardo. Hindi lang niya nahanap ang anak niya, kundi nalaman din niya kung sino ang ahas na tumuklaw sa pamilya nila. Ang “katulong” na inalipusta ng kanyang asawa, ay siya palang prinsesang matagal na niyang hinahanap.
